36 views
"....แต่เขาไม่เหมาะกับคุณ!" ประโยคนั่นทำเธอหมุนตัวหันไปมองเขาแล้วรู้สึกได้ถึงความโกรธและความอึดอัดในร่างตลอดห้าปีระเบิดออกมา "งั้นใครล่ะ? งั้นใครล่ะ? ที่เหมาะกับฉัน!?!" นี่มันเป็นครั้งแรกที่เธอขึ้นเสียงกับเขา ท่าทางโกรธาของผู้หญิงตรงหน้าทำเขาถอยไปเล็กน้อยแต่ก็ยังคงยืนปักหลัก เผชิญหน้าหญิงสาวที่เขาเพิ่งรู้ว่าหล่อนไม่ใช่สาวน้อยคนเดิมคนนั้นเมื่อห้าปีก่อนอีกต่อไปแล้ว "บอกฉันมาสิว่าใคร? ว่าไงคะ? พี่บอกมาสิว่าใครเหมาะกับฉัน!?!" ร่างสูงกำหมัดไว้แน่นเพราะเขาไม่มีคำตอบนั้น เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม แต่เขารู้...เขารู้ด้วยสัญชาตญาณว่าผู้ชายคนนั้นไม่เหมาะสมกับเธอแม้แต่น้อย หญิงตรงหน้าเขาหัวเราะเหอะในลำคอ แล้วหันไปคว้าแก้วไวน์ที่ดื่มค้างเอาไว้บนโต๊ะขึ้นมาจิบ "ถ้าตอบยากนัก ฉันไล่ให้พี่ฟังละกันว่าคนจำพวกไหนถึงจะเหมาะ...." มุมปากอิ่มโค้งขึ้น "ตำรวจ ? ทหาร ? หมอ ? นักการเมือง ? นักเทศน์ ? นักกีฬา ? ว่าไงคะ ? แบบไหน ?" มือทั้งสองข้าของเขากำอยู่ข้างลำตัวเองไว้แน่นเมื่อร่างทั้งร่างสั่นเทาด้วยความขุ่นเคืองแล้วก็ความอับอายนิด ๆ ที่เขาตอบหล่อนไม่ได้ แล้วเขาก็รู้สึกได้ว่าร่างทั้งร่างเย็นเฉียบตอนดวงสีดำขลับคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในจิตวิญญาณเมื่อเจ้าหล่อนถามเขาด้วยน้ำเสียงเย้ย ตอนนั้นเองเขาก็รู้สึกได้ว่าลมหายใจถูกดูดออกไปจากร่างเมื่อได้ยินคำถามนั้น "...หรือว่า...คน ๆ นั้นต้องเป็นพี่คะ ถึงจะเหมาะ?" ........ #moony
thumb_up5thumb_downrepeatchat_bubble4