...ัน 9ปีก่อนผมได้ไปเที่ยวที่ อ.สุไหงโก-ลก กับเพื่อนๆ ตามปกติที่พวกผู้ชายเถื่อนๆไปกัน ที่นั่นเป็นร้านคาราโอเกะ พวกผมไปนั่งทุกคนสั่งเบียร์มากิน ตามประสาคนเถื่อน ผมไม่กินครับแต่ต้องจ่ายเงินให้มัน สามขวดเพราะมีตังเที่ยวกระหรี่แต่ไม่มีตังซื้อเหล้าแดก สายตาผมก็สะดุดกับเด็กต่างด้าวคนหนึ่ง(ขออนุญาติไม่เอ่ยชื่อประเทศ) ดูดีกว่าทุกคน ผมเลยติดต่อถามแม่เล้าทันที 2ชั่วโมง1,000บาท ไม่เสียเวลารอค่าห้องอีก200ในใจนึกแค่ว่า ก็แค่พวกต่างด้าว ผมดันทำในสิ่งที่ไม่เคยทำนั่นคือ"คุย"กับเธอ ภาษาไทยเธอชัดมาก ผมถามเรื่อยเปื่อยจนมาถามคำถามที่เปลี่ยนหัวใจ เปลี่ยนความคิด ให้ผมลอง"มองโลกด้วยตาอีกคู่"และกลายมาเป็นแบบทุกวันนี้ ผม : น้องมาทำงานที่นานรึยัง เด็กร้าน: 8ปีแล้ว ผม :ไม่กลัวโจรวางระเบิดเหรอ เด็กร้าน:ไม่เพราะโจรก็มาเที่ยว ผม :คนที่บ้านรู้มั๊ยว่าเรามาทำงานแบบนี้ เด็กร้าน:รู้นะ แค่แม่กับพ่อ น้องชายไม่รู้ ผม :เขาไม่ว่าเหรอ เด็กร้าน:ไม่หรอก ติดหนี้เยอะเลยต้องมาใช้หนี้แต่หมดแล้วนะอยากทำต่อหาเงินให้พ่อแม่ น้องต้องเรียนต้องกินอีก (เริ่มสนิทเริ่มคุยมากกว่าเดิม) ผม :ไม่อายบ้างเหรอทำงานแบบนี้ไม่รู้สึกว่าแย่ ไม่ดีไม่มีคุณค่าศักดิ์ศรีบ้างเหรอ เด็กร้าน:ใหม่ๆก็ใช่ แต่จะให้ทำยังไง พ่อป่วยเป็นหัวใจรั่ว แม่ทำงานอยู่กับโรงงานคนไทยจนป่วยเป็นมะเร็ง น้องอีกสามต้องกินต้องเรียน ที่นามีน้อยทำไม่พอใช้หนี้ หนูรู้ว่าคนไทยมองคน(ประเทศ)หนูยังไงมองหนูเป็นคนแบบไหน หนูไม่สนหรอก "สายตาดูถูกของคนไทยที่มองหนูต่อให้มีเป็นแสนเป็นล้านคนหนูก็ไม่สน มันเทียบกับสายตาของน้องชายหนูทั้งสามคนไม่ได้หรอก เด็กสามคนที่ไม่มีจะกิน ไม่ได้เรียน สายตามันทำให้หนูยอมมาที่นี่ เวลากลับบ้านน้องหนูมันส่งสายตาว่าดีใจขนาดไหน หนูยอมให้สายตาคนไทยมองอย่างดูถูกแลกกับสายตาน้องสามคนที่มองหนูอย่างมีความสุขหนูก็พอใจแล้ว คุณค่าศักดิศรีถ้ามันมีหนูยกให้น้อง ให้หนูเป็นคนไม่ดีคนเดียวก็พอ อยู่นี่หนูเป็นแค่กะหรี่ แต่ที่บ้านหนูเป็นนางเอกนะ อยู่นี่หนูไม่มีค่าเกิน2ชั่วโมง1,000บาท แต่ที่บ้านหนูมีค่าเท่าชีวิตทุกคนเลยนะ" ผมอึ้ง เจอคำตอบที่ตอบหน้าตายแบบนี้ ตอนนั้นผมรู้สึกรับรู้ถึงความรู้สึกเธอ เหมือนว่าผมเป็นเธอ ประโยคที่เธอบอกว่า "คนไทยมองคนอย่างหนู" มันติดหูก้องอยู่ในสมอง ผมตัดสินใจเดินออกมาปิดประตูให้เด็กร้านอยู่ในนั้นคนเดียว ตอนนั้นยอมรับว่าน้ำตาซึม ไม่ใช่เพราะสงสารเธอ หรือรู้สึกผิด แต่ผมรู้สึกเหมือนว่าผมคือเธอ ผมเริ่มมองทุกอย่างด้วยตาคู่ใหม่ เป็นคนใหม่มันรู้สึกว่าหัวใจขยายออก มันรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกเกลียดชังดูถูกคนต่างด้าวมันหายไปหมดอย่างไม่รู้ตัว เห็นคนเป็นคนไม่ใช่สิ่งของที่ตีราคาอีกต่อไป ผมเช็ดน้ำตาเดินออกมาทำท่าทางปกติ ตอนหลังผมพยายามกลับไปหาเธออีก ต้องการแนะนำงานอื่นที่ดีกว่า และบอกอะไรบางอย่าง แต่รู้มาว่าเธอกลับบ้านแล้วคงไม่มาประเทศไทยอีกผมดีใจที่เธอได้งานดีๆทำ แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่อยากบอกเธอมาก เสียดายที่ไม่มีโอกาศ อยากบอกแค่ว่า "ขอบคุณอีกระหรี่ชั้นต่ำอย่างเธอมาก ที่ทำให้คนไทยใจระยำหมาอย่างผมรู้จักคุณค่าแท้จริงของความเป็นคน" ผมกลายเป็นคนมีความคิดเสรีนิยมเป็นเสื้อแดงที่เลือกความเป็นคนมากกว่าความเป็นไทย วันนี้คุณลองมองโลกด้วยตาอีกคู่รึยังล่ะ มันอาจเปลี่ยนความคิดคุณไปอีกเยอะ ส่งท้าย อีกระหรี่ นั่นผมเรียกประชดตัวเองที่ไม่เคยเห็นคุณค่าคนอื่น.
