สายตานั่นอีกแล้ว ไม่อยากจะคิดไปเอง แต่ตลอดเวลาของการถ่ายแฟชั่นเซ็ต ผมกำลังถูกจ้องมอง จากคนที่สถานะห่างไกลจากผมเหลือเกิน กลิ่นหอมดอกไม้... ดอกการะเวกงั้นเหรอ นุ่มลึก น่าค้นหา และทำให้ผมรู้สึกร้อนวูบวาบในอก เหงื่อไหลซึมออกจากไรผมและกรอบหน้า มือสั่นจนจับแก้วน้ำไม่ได้ แล้วผมจะเสิร์ฟน้ำให้คนในกองได้ยังไง ให้ตาย... มันที่ควรจะสงบทำไมถึงตื่นขึ้นมาได้ "รัท" เหรอ ถ้าอย่างนั้น... เขาก็ต้องเป็นโอเมก้าน่ะสิ!? #จ้านป๋อ #zswwfic