Marian Wawrzeniecki, (ur. 5 grudnia 1863 w Warszawie, zm. 22 listopada 1943) – malarz, rysownik i historyk sztuki. Uczeń Jana Matejki. Uczył się malarstwa między innymi w Warszawie u Wojciecha Gersona w 1880 i 1881, następnie do 1884 r. w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, gdzie jego nauczycielami byli Leopold Löffler i Władysław Łuszczkiewicz. Członek artystycznej grupy założonej przez Stanisława Szukalskiego 'Szczep Rogate Serce'. W swoim malarstwie nawiązywał do kultury słowiańskiej (m.in. obrazy Uroczysko słowiańskie, Los, Kult Słońca, Smok i Ofiara). We własnym malarstwie nie był naśladowcą żadnego z malarzy. Uważał, że obrazy powinny wyrażać nie tylko konkretne sceny z przeszłości, ale też osobistą wiarę artysty-badacza. Maniera malarska artysty była bardzo charakterystyczna - obejmowała płaskie, matowe, nasycone plamy barwne, grube płynne kontury, drobiazgową dekoracyjność. Na obrazach zawarte są elementy słowiańskich kultów pogańskich, a więc posągi Bogów, święte gaje i drzewa, głazy ofiarne, stele i inne. W swych pracach prawie zawsze artysta umieszczał nagą kobietę. Jest ona zwykle albo ofiarą, albo współkapłanką jakiegoś rytuału pogańskiego, ale też symbolizuje piękno uroczysk i słowiańskich gontyn. Taki sposób przedstawiania bardzo wzburzał opinię publiczną za życia malarza :) Na zdjęciu obraz: "Kult Słońca" Stuletni oryginał od niedawna w naszych zbiorach.